Familieverhalen uit Oost

Familie. Iedereen heeft er wel wat over te vertellen.

Vrolijke verhalen, verdrietige verhalen, verhalen van liefde of juist gemis. Stichting Mooi Werk haalt in samenwerking met bewoners familieverhalen op in Schiedam Oost. Samen denken we na over hoe we deze verhalen op een creatieve manier zichtbaar kunnen maken in de wijk.

De eerste drie familieverhalen en portretten van Batya, Wioletta en Nicolette zijn te bekijken in het Stedelijk Museum in Schiedam. Zij zijn onderdeel van de tentoonstelling ‘Families’, tot 3 maart 2019 te bezoeken. Inmiddels is ook de tweede serie familieverhalen te bewonderen. Dit keer komen Annemarie, Adrian, Nancy en de familie Stojanoski aan het woord.

De portretten zijn gemaakt door Rick Stolk, fotograaf uit Schiedam-Oost en de tekst geredigeerd door De Stijlerij.

Bekijk hier de tweede en nieuwste reeks Familieportretten:

Familie Stojanoski, Emilija (37 jaar) en Damjan (41 jaar):

“Wij zijn geboren in Macedonië en vluchtten vijf jaar geleden samen met onze toen vierjarige dochter Cvetlanka naar Nederland. Er waren veel politieke spanningen in ons vaderland, en bovendien kon ik daar niet de medische zorg krijgen die ik nodig heb. De eerste drie jaar brachten we door in het AZC in Goes. Het was een moeilijke tijd, maar we hebben er veel mooie contacten met andere bewoners aan overgehouden. We zoeken elkaar soms op en sturen elkaar verjaardagskaarten. We voelden ons vanaf dag één welkom in Goes en omdat 95% van de inwoners van Nederlandse komaf is, hebben we er goed aan de Nederlandse cultuur kunnen wennen.

Sinds twee jaar wonen we in Schiedam-Oost, dichtbij de zorginstellingen waar ik een paar keer per week naartoe ga voor een revalidatietraject. Mijn hart werkt nog maar voor 15 procent en ik heb een ICD, een apparaatje dat mijn hartritme herstelt. In Macedonië is het heel normaal om vijf uur te moeten wachten tot de arts je eens uit de wachtkamer komt halen. Hier in Nederland is de zorg perfect geregeld. We zijn heel erg blij dat we hier wonen en we werken hard om hier een toekomst op te bouwen.

Onze familie in Macedonië spreken we regelmatig via Facebook, Skype en WhatsApp. In ons nieuwe thuisland hebben we aardig wat contacten opgebouwd. We koken graag en doen dat bij de mobiele buurtpost ook voor mensen uit de wijk. In de straat waar we wonen, helpen we elkaar waar nodig. We zijn onze wijkgenoten dan ook écht als familie gaan zien.”

 

Annemarie Tel:

“Muziek is de rode draad in mijn leven. Als kleuter ging ik al mee naar mijn moeders pianoles en al snel kroop ik zelf ook achter de toetsen. Toen ik zeven jaar oud was, kreeg ik voor het eerst een gitaar in mijn handen. En die heb ik nooit meer losgelaten. Als tiener uitte ik mijn emoties door eindeloos op de snaren te pingelen. Na de middelbare school ging ik naar het conservatorium en inmiddels stuur ik met veel passie verschillende projecten aan om mijn missie – muziekonderwijs voor alle kinderen op de wereld – kracht bij te zetten.

Ook in ons gezin speelt muziek een belangrijke rol. Mijn man speelt net als ik gitaar en de piano heeft een prominente plek in de woonkamer. We zingen veel, draaien vaak muziek en bezoeken regelmatig concerten. Onze drie dochters van 15, 14 en 7 jaar maken er spelenderwijs mee kennis. Twee van de drie doen af en toe mee aan grote theater- en dansproducties. De jongste zei laatst: ‘Mam, als ik zing gaat alles makkelijker’. En zo is het.”

 

Adrian Newgent:

“Mijn moeder komt uit Dordrecht en mijn vader is opgegroeid in The Bronx, een stadsdeel van New York. Ze ontmoetten elkaar in Israël en gingen na wat omzwervingen samenwonen in Schiedam. Mijn ouders zijn mensen met een vrije geest, die niet snel over een ander zullen oordelen. Die open houding heb ik van ze meegekregen. Evenals een diepgewortelde liefde voor muziek. Wat je niet in woorden kunt vatten, kun je vaak wél vertellen met muziek. Als ik samen met anderen muziek maak, raak ik een diepere laag van bewustzijn waarin tijd niet meer lijkt te bestaan en er een enorme verbondenheid met elkaar ontstaat.

Na mijn studie kreeg ik de kans om een tijdje in Boedapest te wonen. Die heb ik met beide handen aangepakt. Ik was 22 jaar oud en moest me zien te redden in een stad die veel chaotischer, creatiever en armer is dan welke Nederlandse stad dan ook. De zes jaar die ik er heb gewoond, hebben mij echt gevormd. Ik heb er vele inspirerende mensen ontmoet, waaronder mijn Hongaarse vriendin [naam?]. Zij wilde heel graag in Nederland studeren, en sinds kort wonen we bij mijn ouders in Oost. Soms vinden mensen dat vreemd, maar in veel andere culturen is het heel normaal om ook als volwassenen in familieverband te blijven wonen. Wij zijn hecht én laten elkaar volledig vrij, dus ik voel me er heel goed bij.”

 

Nancy Engels-van Henten:

“Ik woon al mijn hele leven in Oost. Ik kom uit een sociaal en liefdevol gezin en heb drie broers en drie zussen. Mijn ouders waren allebei dol op voetbal. Mijn vader zat in het bestuur van de Schiedamse Boys, en elk weekend stond het hele gezin langs de lijn. Mijn broers en zussen houden nog steeds van voetbal, maar ik heb er eigenlijk nooit iets aan gevonden. Toen ik veertien was, mocht in tot mijn grote blijdschap alleen thuis blijven. Maar mijn vader hield me goed in de gaten; hij wilde me uit de buurt houden van jongens!

Mijn vader was eigenlijk een soort ‘straatburgemeester’. Hij organiseerde buurtfeesten en bereidde regelmatig grote pannen soep. De buren kwamen dan langs om een kommetje te halen of mee te eten. Alles kon. Die sociale houding hebben mijn ouders ons meegegeven. Ze leven allebei niet meer, maar een paar keer per jaar komen alle kinderen bij elkaar voor een gezellig samenzijn. Onze familieband is hecht, we kunnen altijd op elkaar terugvallen. Dat betekent heel veel voor me.”

 

Wil je meedoen met het project? Meld je dan bij Marije van der Kruk door een e-mail te sturen naar marije@stichtingmooiwerk.nl.

Familieverhalen uit Oost is een samenwerking tussen Stichting Mooi Werk, buurtbewoners uit Oost, de Gemeente Schiedam en Oost Pact Door.