Schreihuisje

De cultuurscouts van Mooi Werk zetten het Schreihuisje in voor culturele activiteiten in Schiedam-Zuid en de regio Nieuwe Waterweg. Kunstenaars realiseren tijdelijke kunstwerken in dit voormalige wachthuisje.

Schreiershuisje
Het Schreihuisje is een belangrijk, monumentaal gebouwtje binnen het cultureel erfgoed van Schiedam en specifiek in de wijk Zuid. De historie en identiteit van dit monumentale huisje en de combinatie van woord en beeld staan hierbij centraal. Op een eigen website worden de ontwikkelingen rondom het Schreihuisje gedeeld.

I Tussen de mazen van mijn tranen – Carolina Koster ( 24 november 2012- mei 2013)

Eind november 2012 is het eerste tijdelijke kunstproject in het Schreiershuisje onthuld. Carolina Koster, beeldend kunstenaar/grafisch ontwerper uit Schiedam, bracht een tekstregel aan op de wanden in het huisje. De tekst, “Tussen de mazen van mijn tranen stroomt het zoetzilte woorden.”

Schreihuisje, Caroline Koster

II Afscheid – Michel Snoep (12 mei-september 2013)

Het tweede kunstwerk werd gemaakt door Michel Snoep. Michel bracht een paneel met een schildering van een man in een roeiboot en twee tranende ogen aan in het Schreiershuisje. Als multiple (100 stuks) maakte hij een linosnede van deze afbeelding en de haiku:
je gaat weer op reis
zie je dan niet dat ik ween
waar ga je nu heen

Schreihuisje, Michel Snoep

III Vrouw op de Kade – Roel Crul (28 september-december 2013)

In dit kunstwerk van vormgever Roel Crul speelden tranen een prominente rol.
Roel liet het huisje huilen. Vanaf het plafond druppelde watertranen op een laagje water op de vloer in de vorm van een hart en een boot, geïnspireerd op het lied ‘Heart of gold’ van Neil Young. Samen met verhalenverteller Bart Schouten, die speciaal hiervoor het verhaal ‘Vrouw op de Kade’ schreef, werd het kunstwerk onthuld.
Schreihuisje, Roel Crul

IV Hoofd onder Water – Sjef van Duin & Esther Zitman (december 2013-april 2014)

Het daaropvolgende kunstwerk werd meer gebaseerd op de historie van het wachthuisje dan op het thema afscheid en werd gemaakt door Sjef van Duin en Esther Zitman zelf. Na onderzoek in m.n. het gemeentearchief van Schiedam naar hoog water op het Hoofd hebben zij het Schreiershuisje behangen met een zelf ontworpen patroon. Dit ‘Hoofd onder water’ behang werd eind december 2013 aangebracht.
Er werd een boekje uitgegeven waarin negen interviews met buurtbewoners over hun herinneringen aan hoog water in de Gorzen. Dit boekje werd op 19 april 2014 bij het Schreihuisje gepresenteerd aan de wijk.

V Monument voor de Stilte – Ewoud Traast (mei-september 2014)

In 2014 werd een vijfde tijdelijk kunstwerk gerealiseerd. De kunstenaar die hiervoor is uitgekozen is wijkbewoner van Schiedam-Zuid (Tuinlaan) en vormgever, Ewoud Traast. Zijn ontwerp omvat een serie van zes wolkenfoto’s, die onder de titel ‘Monument voor de Stilte’, gevoelens verbeelden als stilte, weemoed, liefde, eindigheid, weerzien en verlangen.
 Traast heeft zich laten inspireren door de geschiedenis en de context van het Schreihuisje, wat een associatie met de schrijver J. Slauerhoff bij hem teweegbracht. Slauerhoffs gedichten roepen bij Traast sterke beelden op van stilte en weemoed en sluiten aan bij zijn werk als fotograaf en kunstenaar.

Schreihuisje, Ewout Traast

VI Over Water – Saïd Kinos (maart-mei 2016)

Saïd Kinos liet zich inspireren door de verhalen over het Schreihuisje uit het boek Hoofd onder Water. Flarden van teksten verwerkte hij in een kunstwerk dat de volledige binnenzijde van het Schreihuisje beslaat. In het werk staat de relatie tussen het huisje, het water en het afscheid nemen (voor even of voor altijd) centraal. Saïd zoekt in zijn werk altijd naar nieuwe manieren om zijn passie voor letters, visuele communicatie en autonome kunstvormen te combineren. In Schiedam maakte Saïd het kunstwerk ‘Delen is het nieuwe hebben’ op het hek achter de Sodafabriek, te zien vanaf de Buitenhavenweg.

foto Hans Sloot

VII Fitting in – Rob van der Ven (juni-oktober 2016)

Rob van der Ven (1968) liet zich inspireren door het gevoel wat hij kreeg toen hij het huisje bezocht op een schemerige woensdagavond. Auto’s met lopende motor, onbekende figuren, een verliefd stel. Pas ik erbij? Hoor ik ertussen? Een zelfde gevoel kreeg hij jaren eerder bij het zien van de performance van kunstenaars Ulay en Abramovic, die naakt aan weerszijden van de deur naar een expositieruimte staan, met een krappe doorgang tussen hen in. Als je naar binnen gaat, kijk je dan naar haar of draai je naar hem? Kijk je of kijk je niet? Eenmaal binnen wordt je opgenomen door de groep… of niet?

VIII Harmonische Velden – Pierluigi Pompei (oktober – december 2016)

Een serie sculpturen waarin klank, kleur en vorm worden gecombineerd. Iedere kleur is gebaseerd op een klank van een bepaald instrument en komt tot stand door zijn zogenaamde synesthetische perceptie; een vermenging van zintuigen, zoals het proeven van kleur of het zien van geluiden. Elk instrument biedt Pompei (1969) een palet van kleuren. Harmonische Velden is de grafische versie van deze kleurakkoorden.

Schreihuisje tijdens het Fotofestival

Tijdens het Fotofestival Schiedam 2014 is het Schreihuisje ingezet als camera obscura.
Schreihuisje als camera obscura

Tijdens het Fotofestival 2015 (thema: bewogen beeld) waren er in en om rondom het Schreihuisje foto’s te zien van Carina Hesper en Hans Sloot.


Kunstenaars en wijkbewoners Sjef van Duin en Esther Zitman waren van 2012 tot 2014 de (gast)curatoren.